Kistemaker

Thuis » Diversen » Ouwe Antje (Meroitje van Noorddik, 1963)

Ouwe Antje

Antje is al vierentachtig
en weunt hilskendal allien,
want om een aar tot last te wezen,
deer houdt ze zomaar niks van, zien.

Ze het nag wel twei trouwde joôns,
maar die weune heel onveer.
De rois is veuls te duur en deerom
ziet ze die maar enkeld meer.

Vroeger had ze ok een moidje,
maar die wier maar dertien jaar.
Och, wat had ze deer verdriet van,
altoid nag, nei zoveul jaar.

Heur Aafke was zo'n pittig moidje
en altoid was ze goed in 't zin.
As ze bai heur zat te naaien,
was het net al een vriendin.

En déér had Antje den toch altoid
zo merakel zin an had.
Alle dage mit je dochter
samen werke, vroeg op gat…

Oftig zat ze in het vóór-hus
mit 't ienigste portret,
en as d'r man heur deer vond, gong ze
stiltjes snoffende te bed.

Ja, je moste wel beruste,
maar koom deer nou ers mee klaar?
Jan kon 't beter overgeve,
we hewwe, zoi-die den, mekaar.

En – Ant – we moete dankbaar weze,
We hewwe zoveul an heur had
en zai is nou toch immers Boven?
Is ze oons nou niet te plat?

Maar zes jaar later, op een vroidag,
toe wier hoi thuisbrocht mit de skuit.
De bure vonde 'm bai z'n boetje,
't leven was er zo maar uit.

Zai wou toe 't houfd niet hange loite,
maar docht aldeur om Mozes' lied:
't Allerbeste van oons leven
dat is nàg moeite en verdriet.

Ze hield nag van de kloine dinge,
van de bloemkes in d'r tuin.
En as 't skonmaken weer dein was,
den zat ze altoid toch weer kuin*.

En kon ze God ok nag wel danke
voor het moois dat ze nag had.
Ze het een praam vol sokke breden*,
dat verzette nag wel wat.

Maar nou, mit die kromme vingers
en d'r ouge, zeer en rood,
wul 't niet best meer en nou zit ze
meistal mit de poes op skoot.

En dan zingt d'herinnering
aan al het moois en veul verdriet
(net as de golve achter doik doen)
al-maar-deur hetzelfde lied.

Jan's portretje dat hong altoid
tussen 't bedstee en de klok.
Den ken ze altemet-ers koike
en wat prate en zok en zok*.

As ze om zeuven uur te bed gaat,
zoit ze zachies: nacht oor man,
'k Hew vandaag weer niet veul eten,
'k vin er zo maar niks meer an.

En 'k ben passies toch zo vallen!
't Zoil was zeker weer te glad.
'k Zou nag efkes goedskonmake,
deer zat ik op m'n platte gat.

't Beurt wel vaker oor, opheden,
'k loik wel wat an 't labberent.
As ik maar vóórover val, zien,
den koom ik wel weer overend.

Maar plof ik somstoids àachterover,
oe, den ben ik nèt een skeip…
en -– Jan Groen – ik wul 't wel wete,
'k val vaak piepende in sleip*.

Den moet Ouwe Antje bidde,
zommaar oppe kant van bed.
Och de Heere weet gerust wel
dat ze stoive kniese het…

Ze vraagt den, net as alle dage,
voor Piet en Brechie, Klaas en Ma,
en vanzelf voor hullie koindere,
om beskerming en gena.

‘En – Heere – 'k wou nou meist wel sterve,
ik bin zò louf! ik von 't wel goed,
maar wul me nag maar krachte geve
as 'k mergenochend veerder moet’.

Dan gaat ze maar lekker leggen,
mit de dekens tot heur kin.
Maar de Heer von dat 't wel toe kon
en zo sliep Antje stiltjes in.

Meroitje van Noorddik (1963)

*) Kuin = trots, vergenoegd
Breden = gebreid
Piepende = huilende
Zok en zok = zoiets


Zie ook: Meroitje van Noorddik (Femma Beishuizen-Faust).


© 2001-2022 | Sitemap | Contact

Westfries Genootschap