Kistemaker

Thuis » Diversen » Emigratie » T'rug nei Andoik » Pagina 1

T'rug nei Andoik (1/14)

Auteur en datum onbekend.

Pagina 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14

D'r wazze al vier ure verstreken, eerdat ze met 't vliegtug opstegen ware van 't vliegveld van Tororto. Wullem Soim geeuwde efkes, hij bad bloikelek zitte doedele. 'T koptelefôontje met die sloimermeziek weervan ie ôfzakt was vond ie t'rug tussen z'n biene op de grond. Gelukkeg was alles nag héél bleven. Hij liet nag 'rs 'n geeuw, en keek voor 'm uit hoe of de stewerdes drankjes anbood an die baldadige koinders drie stoele voor 'm uit. Ze was waarskoinlek wel boi em langs weest dat ie zat te sleipen, enfin, den zou ze toch nag wel ders langs kome.

Op 't beeldskerm boven 'm was een speulfulm an de gang over autoraceroi, maar an Wullem was die drokte in ieder geval niet besteed. Toe dat ie rechs opzoi van em keek, zag ie dat de Pestoor die neist em zat ok ôfzakt was, met z'n aktetas op skôot. An de are kant kon ie uit 't raampie glouwe, ze vlouge 'boven 'n strak wolleke dek met hier en deer ophopings as oisberge in een sneeuwlanskap. In de verte kon ie nag een lichtpuntje met een witte streep onderskoide, dat most een are „plane” weze. Hij keek voor 'm uit en zag dat de stewerdes weer op d'r retoer was. Hij zou 'r toch moar efkes anskiete veur 'n sappie van 't ien of aar, den kon ie z'n. prostôat-teblette inneme.

De stewerdes maakte 'n kloin proatje met 'm, hij kon zich goed beredde met de Engelsche tôal, nou dat ie veertig joare van z'n leven in Canada weunt had. Maar toch raakte 't garen al wat van de klos ôf. Soms kon ie niet boi de meist simpele woorde en was z'n geheugen altemet net 'n zeef. D'r wier 'm een kôolzuurvroi drankje inskonken, de Pestoor die neist 'm zat liet z'n oigen van een rôod wointje bediene. Ja, ja, docht Wullem boi z'n oigen, as d'r wat te hoale was den werd de geestelekhoid wel wakker.

Wullem had 't niet zo op die zieleknoipers, z'n hele leven was veur hem 't gelouf moar 'n swart kleidje over de realitoit van alle dag weest. Vroeger was 't 'm zô opdrongen weest. Met 'n strak stoifseld boorje om z'n kéél most ie de hele Hoidelbergse Catechismes opdreune veur de ouderling van de knaopevereneging. Toe dat ie met z'n twei-entwuntigste 't ouwerlk buis verliet, had ie z'n gelouvige achtergrond den ok voarwel zoid. Maar héél wat kere was de kwestie toch weer opperdan kommen in z'n leven. Wel 't meest toedat z'n jongste moidje Aafie an een Predikant trouwde.

De rois was nou ruim over de helft, en d'r wazze nou twei stewerdesse en een stewerd met etenswagentjes in 't gangpad ir de weer. Wullem trok z'n eitenstafeltje van z'n voorbuurmansstoelsrugleuning 1os, toe dat ie zag dat er voedselpekette uitdeeld wiere. Ok z'n buurman maakte anstalte om de buit binnen te hoale. Nei, een Pestoor zel je drekt niet dood boi de brôodtrommel vinde, docht Wullem, efkeswat negetief boi em oigen. Weerboi of ie vergat dat ok hij al anstalte maakt had om an te skuive.

Pagina 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14

© 2001-2022 | Sitemap | Contact

Westfries Genootschap