Kistemaker NetWerk

Jaarboekjes Oud Andijk » 1990 » pagina 24

Een begrafenis in 1870 te Andoik

Wullem en Grietje binnen in de rouw, heelekendal in het Zwart. Grietje doet er zwarte zaien kaper op mit de groate luifel. Ze stane klaar voor de begrafenis, zien je, van Grietjes Vader. Ze snoft de leste dage oftig en toch is ze bloid, dat ie nou maar haald is, nou is ie uit z'n laien, zoo'n harder; het was zoo'n tobber.

Deer kome ze den mit peerd en kar te Andoik an. Het sterrefhuis loikt wel een blindeman mit die lakens voor de glaze. In de wouning is de spiegel omkeerd: bai een dooie past geen oidelhoid. Ja, ja, zoa binne ze te Andoik.

't Doet Grietje goed dat ze weer deris bai der familie is, allienig te bot (jammer) dat Vader niet meer leeft. As dominee 'n hartig woordje sproken het, hoor je wat gestommel in de hos, de anspreker vanzellef mit z'n begrafenisgezicht, en met een grafstem verkondigt ie, dat "de toid verstreken is". Nou wordt de kist door de bure het huis uitdroegen en op de boerenwagen zet, weer guster het hooi nog mee reden is, maar het is vanzellef goed ofskrobd. Een laken wordt er over de kist leid en den neme de neiste bloedverwante plaas an 't hoofdeneind. De veerdere familie zit meer nei het ondereind toe. Bure en vrinden loupe mee in de sombere stoet, lienigan nei 't kerkhof. Grietje voelt er niks op der gemak. Is 't ok niet bar op de doodkist van je Vader te zetten, maar ja hier in Andoik houwe ze nag altoid an het ouwe vast.

Nei de begrafenis keere ze allegaar nei 't sterrefhuis terug voor 't begrafenismaal. En dèn moeten Wullem en Grietje weer noadig opperdan, op huis af. Wullem kin der maar niet over uit dat ze te Andoik die mensche nag maar altoid begrave mit een hosklos. Maar Grietje zeit: "'s Lands wois, 's Lands eer".

A.C. ter Horst-Hoekstra


© 2001-2019 | Kistemaker NetWerk | Sitemap | Contact

Westfries Genootschap