Kistemaker NetWerk

Kistemaker Archief » Proza en Poëzie » Pagina 40

40. Een manje op 't zee-ois!

He-he dat valt niet mee, zo teugen de skuinte van de doik op te loupen en temesten niet as-ie zo bikkelhard is! Kloin Pietje Tensen houdt intussen maar dapper vol, hoi wulderes boven doik koike. 't Het nag-al puur vroren vannacht en nou zel der vast wel zee-ois weze achterdoik! Kwan, den maar overdwars net as de krabbe, kome zel-ie der! Werentig, 't gaat al beter, hoi trapt zen hulleft dwars tegen de skuinte en den hoist-ie zen are bien omhoug. De anhouwer wint! 't Is aars puur frissig bovendik deer he je om de leigte niet zoveul errig in, maar die Oostewind is vuil koud!

Nou, jawel 'oor, der is zee-ois! Nag wel niet de hele zee vol, maar der droive puur zokke skosse en die koeke vanzellef anmenkaar en den worre 't oftig hele oisvelde. 't Knarst en knettert welderes wat en den kome der witte flinters langs de rande deer die boel teugen menkaar skuift. 't Ois ziet boitoide puur grimmelig, je moete denke dat deer wel'ers wat zand over stoven is. Weet jij 't, die skosse kenne wel heel van Gaasterland komen weze!

Maar kedeer, wat voor zwartig'oid is dat deer Noordop? Miskien een bonk hout dat wegdreven is? Of een paal, die erregens boi een strand af'broken is, kepotskuurd deur 't ois, moet je denke... Maar nou, 't loikt werentig wel te bewegen! Gekkend op een stokje, maar 't beweegt! Miskien toch een bonk hout dat skuin tussen de skosse zit en deerdeur wat omhougdouwd is? Allegaar larie, 't beweegt weer! 't Wukelt, net of der een manje op 't ois zit, die een hand opsteekt. Koik nou eres, deer he je 't alweer, zen errem gaat omhoug.... Nei maar, dat ken gien dood bonk hout weze, deer zit leve in, 't is een MENS! Een manje op 't zee-ois, wegdreven op een skos, joost mag wete weer heel vandaan? Nou dat die skos deur are skosse insloten is, is 't hele katje hierneitoe komen vanzellef!

Kloin Pietje Tensen is der meist beduusd van: een manje op 't zee-ois! Wat zel-ie toch verrekt koud weze... deerom woof-ie vanzellef... hoi vraagt hellep! Maar, wat zel je hellepe as man allien? En hoe kom je derbai, tusken al die droivende oisvelde deur?

Op 't padje onderdoik loupt Gert Dekker. Pietje Tensen het 'em al zien ankomen, maar hoi was met zen gedachte boi dat manje buitendik, die deer stienkoud op 't ois zit. Maar grietdome, Gert Dekker weet miskien meer reid! Kloin Pietje Tensen toetert deur zen hande nei Gert: "Hei Gert, koom okkeres oppedik, der zit een manje op 't zee-ois!"

"Ja je zelle moin vernachele," roept Gert van onderen, maar hoi maakt toch anstalte om boven te kome. Tedorie, die doik is zo hard as een klip! Maar nei wat stennen en bleizen is Gert toch ok op de kruin. "Weer ben je nou met je manje?" vraagt-ie en met de hand boven zen ouge tuurt-ie de oisvlakte om de Noord af... "Nou deerzo," zoit Pietje, "werentig, hoi wukelt alweer!"

"Je konne welderes g'loik hewwe, 't loikt er temesten puur op," zoit Gert. "Maar den moete we der op-af, dat manje ken deer zommaar niet zitte bloive, hoi het 't deer hardstikke koud vanzellef."
"Zeg jij den maar hoe? Hoe wou je boi dat manje kome?"
"Met een skuit of met een knoe."
"Met een knoe, hoe lang zou 't dure dat-ie an flenters barst?"
"Nou, den met een skuit, maar weer kroig je die en den nag: hoe kroig je een skuit overdik, nou dat de skuinte zo stienhard is?"
"Soimen Groot het wel een skuit te lien en we zelle vollek hale moete... dat manje ken deer niet bloive vanzellef!"

"Kedeer, deer is Nantje ok allerdeesd, hillegaar bovendik!" Ze het kloin Pietje Tensen en Gert bovendik zien en uit hulle gespukel wel begrepen dat der wat bezonders achterdoik te zien is. Ze het 'er zwarte kaper met franje maar opdein, die zel temesten deer bovendik niet ofwaaie en ze het maar gauw een melkersbuis 'grepen teugen de koud. Die het ze nou an, zo over der wollen slob. "Moin mens," hoigt ze, want ze ken meist niet meer, "jollie hewwe 't zeker puur drok oppedik, zo an jollie gespukel te zien temesten. Is der wat aars as aars?"

"Der zit een manje op 't ois," zoit Pietje, "koik zellef maar, hier recht Noordop, koik maar langs moin vinger."
"Je diesek is met geren 'naait, ik zien niks." Ja, ja toch: Nantje ziet 't nou ok, een manje op 't zee-ois! "Moin heer, wat zel die stakkerd koud weze, erme ziel, koik deer wukelt-ie alweer... wie weet hoe 'n honger dat manje het, of dorst of baiengaar... zout water ken je niet drinke. Jollie moste der wat an doen, Piet en Gert, zien 'em te redden m'n koind, wat zel die stumper allemendigste koud weze!" Nou Piet en Gert begroipe nou dat er wat 'beure moet. Ze leite der oigen boi de skuinte neerzulle, want loupe gaat nag slechter der beneer as der teugenop. Om Nantje denke ze hillegaar niet, die moet der oigen gat maar zien te redden.

Vanzellef komt er almeer vollek bai, dat he je met zoks! En ze hewwe ok al een skuit! Met man-en-macht moete ze die nou teugen doik opsjorre. Gert Dekker het de leiding, die is nag-al skonkig 'bouwd en zomaar puur wat sterker as de are manjes. Hoi het een grovve strot ok en hoi roept aldeur: "hoi, geloik! Hoi, nag ien keer!" 't Valt om de weerlicht niet mee op die harde skuinte maar ze kome der, de skuit staat bovendik! Nou, 't is maar goed dat ze van alles meenomen hewwe: een fles mellek, goed in een wollen dekentje 'rolt om de koud en een stikketrommel met genog stikke der in, 'smeerd en beloid. Want dat dat manje honger en dorst het, is nag-al vanzellef!

Boi de zeestiene neer gaat 't beter. De skuit bonkt af-en-toe welderes op die harde stiene, maar lek zel-ie dalik niet worre en de manjes kenne der oigen nou beter skrap zette! Gelukkig is der vlak voor de wal open water. "Ien-twei," zoit Gert en ze skuive de skuit zo in de nattig'oid.
"Wie gane der nou mee?" Nou, vanzellef Gert Dekker en kloin Pietje Tensen, want die hewwe dat manje 't eerst zien. Ze hewwe roeispane en een paar kloete mee, want hullie vaarwater is niet overal even breed en as ze tusken de skosse kome, kenne ze die baitaie met de kloet afdouwe.

Bovendik staat 't vollek hullie nei te koiken. 't Gaat goed: ze benne al puur zo'n endje boi doik vandaan... Maar kedeer, ze veraarze nou hullie koers, ze gane nou zommaar puur wat westelijker. Ja, zoks he je tusken de skosse, je kenne zommaar niet rechtdeur nei Staveren vare! Koik, nou gane ze weer wat meer Noordop, ze kome nou al puur dicht boi dat manje. Ze kenne nou ok de roeispane weer gebruike, ze hewwe deer wat ruimer water... En koik 'em nou eres wukelen, nou dat begroip je, hoi is vanzellef merakel bloid dat ze kome om 'm te hellepen! Weet jij, hoeveul dage die stumperd al op die skos 'zeten het? Nou benne ze der al puur dichtboi... Maar, wat is dat? Deer gaat-ie van 't ois af en omhoug! 't Is gien manje, 't is een VEUGEL! Kedeer, met breeje slage zweeft-ie over 't zee-ois, zo 't Noordwest in op Memelik an! Ja-nei-maar-oor, zoks bestaat, ape ken je vange!

"Deer hoor ikje," zoi douve Jaap, "ape wel, maar zee-arende niet!"

ANDIJK 1968, Piet Kistemaker.

Inzending voor de prijsvraag "pennevruchten"
West-Friesland OUD en NIEUW deel 35


© 2001-2019 | Kistemaker NetWerk | Sitemap | Contact

Westfries Genootschap