Kistemaker NetWerk

Religie » 50 jaar Rooms-Katholieke Parochie (1948-1998) » Pagina 9-10

Terugblik anno 1973

Bij het 25-jarig bestaan van onze parochie blikte mevr. Dekker-Ruyter terug:
Op 17 juli 25 jaar geleden ontvingen we het officiële bericht dat we een bouwpastoor kregen en dat was de onze zo beminde pastoor Hooyschuur.

Maar ja, daar was heel wat aan voorafgegaan eer dat we dat alles eens voor elkaar hadden gekregen. Het kerkbestuur, dat tot heden nog allemaal in leven is, moest verschijnen in Haarlem bij de Bisschop. Maar ze zagen daar weinig in want de Bangert, nou wat zouden die op kunnen brengen, allemaal broodvechters, dus eerst maar zo bekrompen mogelijk. We zouden dan eerst bij Kuin, die z'n zaal op zondag zou afstaan, om daar zolang te beginnen. Pastoor ging bescheiden wonen bij Piet en Boukje Sijm, totdat de Krimpen klaar was voor kerk. Wat hebben we allen er hard voor moeten werken. Alle parochianen werkten mee. Alles moest met lege beurs gebeuren. Maar door de spontaniteit van alle parochianen kwam alles klaar om kerstnacht de eerste Mis te beginnen. Tot diep in de nacht hebben we gesloofd en alles was klaar. Ik vergeet de dag nooit. Wat was alles fijn versierd, met jampotjes en groene punten die bij Sneeboer waren gemaakt.

Maar toen was het eigenlijk pas het begin. Alles moest worden opgericht. We wilden geheel onafhankelijk worden ten opzichte van Wervershoof. Er moest een vrouwenbeweging en een L.T.B. komen. Onze kinderen moesten hier naar kleuterschool. Wat hebben onze mannen gewerkt en vergaderd om alles een beetje lopende te krijgen. De bewaarschool in de schuur van Bank. Er moest iets gebeuren om zelf een verenigingsgebouw te krijgen en dat werd Sarto. Als je dat hout allemaal zag liggen, dan dacht je bij jezelf, moet daar ook nog iets uit groeien. Maar toen het klaar was voelden we ons of we in Amsterdam in de mooiste zaak binnenstapten. En wat een bewaarschool was er in onder gebracht.

We waren overgelukkig met het bestuur van Sarto. Die hebben zo belangeloos hard gewerkt. En onze vrouwenbeweging werkte alle weken aan de paramenten om die klaar te krijgen. Alle donderdagavonden kwamen de dames getrouw om te borduren en te naaien. We hebben alles met veel plezier gedaan. Mooie avonden en een groot succes voor die tijd. Alle zondagen werd er rond gelopen om het geld te verzamelen. Ja, ze moesten soms om 2 kwartjes verschillende malen terug komen. Maar wat was het fijn, net een groot gezin. We hoorden allemaal bij elkander en als er bloemen wezen moesten, dan gingen wij bij ieder die wat in de tuin had vragen. Maar alles was goed verzorgd. Toen werd er een koortje opgericht en tot mijn grote verheugen zie ik nog heel wat dames terug op het kerkkoor.

Ja de tijd is in 25 jaren heel wat veranderd. Toen waren we arm in geld, maar rijk in geloof. De kerk was altijd vol en je kwam er verrijkt vandaan. Nu ligt het wel een beetje op ander terrein. Veel meer geld en geestelijk, och we hopen dat deze parochie op een goed fundament gebouwd is, dat het zo zal door mogen gaan al is het dan weer op en andere manier. Bij het openen van de nieuwe kerk was ik er zelf van onder de indruk. Zo'n fijn kerkje en ik zag er zoveel jongeren die uit dat oude hout zijn gesneden, dus het kan niet anders als je hier ook al zijn jullie veel jonger als wij, er rust vinden. Ik vind dat de Bangert zichtbaar is gezegend van boven. En hoop dat het ook zo door zal gaan in lengte van dagen en dan hoop ik dat wij er ook altijd nog getuigen van zijn.


© 2001-2019 | Kistemaker NetWerk | Sitemap | Contact

Westfries Genootschap