Kistemaker NetWerk

Boeken » Ter herinnering aan de 25-jarige Bevrijding » Pagina 7

- 7 -

Nu namen we het hier op Andijk niet zo erg nauw maar toch is er nog wel es gecontroleerd door de bezetters. Als er hier of daar door een kiertje nog een beetje licht naar buiten kwam hingen ze rap aan de bel. Je kwam het dan wel aan de weet, want het ging bij die heren nooit zo erg zachtzinnig.

In de grote steden van ons land was het wat anders, daar stond veel industrie die het een of ander voor de Duitsers fabriceerde en de mogelijkheid bestond dat de geallieerde piloten op plaatsen waar ze licht zagen hun bommen lieten vallen en dat wilde de bezetter natuurlijk tot elke prijs voorkomen. Zo gebeurden er dus dingen die in vredestijd gelukkig niet voorkomen.

Het was nog in het voorjaar van 1940 toen enkele mensen achter de dijk aan het vissen waren en in hun vistuig een omgekomen Duitse piloot vonden. Ze zullen vast wel behoorlijk geschrokken zijn. Er waren tijdens de oorlogsdagen nogal wat vijandelijke vliegtuigen neergeschoten en deze man was daarbij om het leven gekomen. Ze hebben het lichaam naar de wal gebracht en de politie gewaarschuwd en je begrijpt hoe dat gaat. Met zulke voorvallen heb je de mensen in een tijd van ja en nee bij elkaar. De omgekomen piloot werd boven op de dijk gedragen en daar neergelegd en veel nieuwsgierigen verdrongen er zich daar omheen. En toen kon je merken dat we vijanden waren, want veel eerbied was er niet bij. Er werd geen kleed over hem heen gelegd en de opmerkingen die de mensen maakten logen er ook niet om. Zelfs de snotapen die natuurlijk vooraan stonden hadden het over een "dooie mof". Dat is nu een van die zinloze en verdrietige dingen van een oorlog. Er was eigenlijk niemand die het erg vond, want iedereen wist maar al te goed wat de Duitsers hier gedaan hadden.

Toen de politie had gezocht naar papieren bij de piloot werd ie op een hek van een vrachtwagen de dijk afgedragen en achter in de laadbak van een auto geschoven.
Wel een erg sobere begrafenis, vind je niet? Later is gebleken dat er tussen de papieren die in z'n uniform zaten ook een foto zat van een vrouw met twee kleine kindereb. Ze zullen wel op z'n thuiskomst gewacht hebben, maar ze zouden hem nooit meer zien.


© 2001-2019 | Kistemaker NetWerk | Sitemap | Contact

Westfries Genootschap