Kistemaker NetWerk

Boeken » Ter herinnering aan de 25-jarige Bevrijding » Pagina 39

- 39 -

Gaarkeukens waren er in de grote steden al lang. Maar de meeste waren in de laatste maanden van de oorlog al weer gesloten. Er was daar toch niets meer te koken, en voldoende brandstof was er ook niet. Wat hier in Andijk overbleef werd uitgereikt aan de etenhalers uit de steden.

Wij gingen uiteraard ook niet meer naar school, en zodoende hebben wij misschien wel de langste vakantie gehad, die er ooit geweest is. Af en toe moest je nog eens een paar keer in de week op school komen om de thuis gemaakte sommen in te levererr en een nieuwe voorraad op te halen.
We zaten met jassen aan in de bank en meester stond met de jas aan voor de klas. Verschillende onderwijzers waren er niet meer. Enkelen waren ondergedoken en weer anderen waren opgepakt en waar ze zaten wist niemand.

Eindelijk kwam het voorjaar van 1945. Andijk werd zelfs nog garnizoensplaats van de bezetters. Een paar kleine afdelingen werden ingekwartierd in café de "Meiboom" en in bakkerij "Vea". Langs de wegen groeven de Duitsers nog koortsachtig dekkingsgaten waar je in moest kruipen bij een eventueel gevecht of een luchtaanval. Dat geloofden wij wel wat, we vonden het veel mooier om ze weer dicht te gooien.

In de Kathoek groeven ze nog een soort van Kazemat in de dijk. Maar dat heeft zelfs voor hun eindoverwinning niet meer geholpen, want hij is gelukkig nooit gebruikt.

Toen, op 17 april, voelden de Duitsers zich nog geroepen om de Wieringermeer onder water te zetten. Niets anders dan je reinste vernielzucht, het was van geen enkel strategisch belang. De bewoners werden aangezegd, de Meer zo spoedig mogelijk te verlaten en de meesten konden alleen wat huisraad en persoonlijke bezittingen meenemen. Er zijn nog mensen geweest, die dachten dat de Duitsers het toch niet zouden doen, maar die hadden in die 5 jaren bezetting dan nog niet veel geleerd. Op een bepaald punt was de dijk ondergraven en volqestopt met dynamiet. En zo ging op 17 april de dijk de lucht in, en kwam de kostbare polder, die de Nederlanders met zoveel moeite op het water hadden veroverd, opnieuw blank te staan. Over soldateneer en heldenmoed gesproken.


© 2001-2019 | Kistemaker NetWerk | Sitemap | Contact

Westfries Genootschap